Het tussenjaar van Klaar

Monsif, scheldwoorden en rapbattles

Ik heb het liedje Rollercoaster van Monsif nog niet eens uit mijn hoofd of ik moet alweer de volgende update schrijven.

Er is in de tussentijd wel veel weer duidelijk geworden. Olivier is nu inderdaad op Ibiza, Jade is aan het werk, en Perla gaat volgens mij alleen maar feesten af momenteel. En Sandra heeft inderdaad corona.

Met dat geweldige nieuws werd ik vandaag wakker. Ik liep de keuken in voor mijn ontbijt, en vrijwel meteen vertelde Sandra dat ze positief was. Nou ja, niet zo heel erg positief, want anderen potentieel besmetten is niet echt iemands hobby, behalve als je Plague Inc. aan het spelen bent, in dat geval is er iemand aan het winnen. Maar ze is wel positief voor COVID. Oeps.

Na mijn ontbijt (wel eerst eten natuurlijk, dat heeft altijd de hoogste prioriteit) heb ik mijn ouders gebeld, en die reageerden precies zoals ik al had gedacht dat ze zouden doen, en zoals ze de eerste keer reageerden toen ik misschien corona had (ja ja, je leest het goed: we have been over this, people!). Pa bleef kalm, ma niet zo. Maar we leven allemaal nog, voorlopig.

Nadat ook mama was gekalmeerd en op weg was naar haar volgende stadium van rouw, stipten we alle mogelijke scenario's uit met de weinige informatie die we hadden, want communicatie is niet bepaald een overtuigend motief deze zomer. Ik wist niet wat er aan de hand was op de boot in Ibiza, ik wist niet wat Sandra en Baltazaar zouden doen, ik wist niet wat ik nou moest doen, etc. Dus appte ik Karine met de vraag wat hun plan was, en wanneer zij thuis zouden komen. Ik kreeg (natuurlijk) geen antwoord op mijn vraag, maar desalniettemin een antwoord, wat voor Fransen al een hoop is. Haar antwoord was het aanbod dat als ik eerder naar huis wilde, dat mogelijk was, en dat zij dan wel de extra kosten zouden betalen.

Dat was een lastige keuze, want nu weggaan betekent dat ik Karine, Thaïs en Olivier niet meer zou zien, en dus ook geen afscheid zou kunnen nemen. Maar hier blijven zou betekenen dat ik uit de buurt moest blijven van hun tot de uitslag van mijn test er zou zijn, en tegen die tijd zou ik al weer weg moeten. Of niet, als de test positief zou zijn.

Toen heb ik ervoor gekozen om weg te gaan, en binnen een paar minuten was het geregeld. Dus nu ga ik morgen, en tegen de tijd dat velen dit lezen, vanavond, weg. Mijn koffers zijn op moment van typen al gepakt.

Toch vind ik het best ironisch. Alles gaat goed, tot dat je gezin je ineens ontslaat, en je plots weg moet. Vanwege deze nare ervaring, ga je naar een ander gezin, om toch met een leuke au pair ervaring te sluiten. En alles gaat goed, totdat er ineens corona uitbreekt, en je plots weg moet. Maar gelukkig ga ik nu met een goed gevoel, en een goede relatie met het gezin weg, dus dat is in ieder geval wat.

Verder doe ik er allemaal wel lacherig over, maar ik vind het eigenlijk diep van binnen vooral kut. Sorry, mama, dat ik weer scheld, maar ik gebruik in ieder geval leestekens. Kut, omdat ik gewoon had gehoopt dat na een kut einde van mijn middelbare schooltijd, ik een nieuwe en vooral toffe periode tegemoet kon gaan. En dat is dus niet gelukt. Het was blijkbaar te veel gevraagd. Ik sta nou eenmaal bekend om te veeleisend te zijn. Vrijwel alles wat mis had kunnen gaan, is misgegaan. En daar baal ik van, want ik kan er helemaal niets aan doen. Ik heb me de afgelopen tijd te pletter gewerkt om alles in zo goed mogelijke banen te leiden, maar het mocht niet baten. Om er een woord aan vast te binden, voel ik me verslagen momenteel. En om dat weer in een woord te beschrijven: dat is kut. En dat is de laatste keer voorlopig dat ik scheld. Of een blog schrijf, denk ik.

Bedankt allemaal voor het volgen van mijn blog. Ik hoop dat jullie het leuk vonden. Hopelijk zie ik je bij deel 2!

P.S. Wat zijn jullie eigenlijk allemaal een stelletje ramptoeristen. Een verhaal volgen over een meisje die in het buitenland keer op keer wordt genaaid. Wat vies eigenlijk! Ik hoop in ieder geval dat jullie jullie eigen leven nu meer waarderen. Eentje waar je niet genaaid wordt. Of juist wel, maar dat het dan wél aangenaam is. Dat kan ook, natuurlijk. Én ik hoop dat niemand van jullie na het lezen van mijn blog het in zijn idiote hoofd haalt om naar het buitenland te gaan. Blijf maar lekker in Nederland. Het is er misschien wat kouder, maar mensen communiceren er wel, en je weet waar je aan toe bent.

Oke nu ben ik echt klaar. Houdoe, en tot de volgende!

Klaartje out. *mic drop*

Rollercoaster

Ik wil bij deze graag openen met een disclaimer, vooral aan het adres van oma. Ik wilde oorspronkelijk geen blog posten, maar ben hierdoor aangezet door mama. Enige problemen en slapeloze nachten die worden gevolgd door dit blog, kunnen jullie daarom met haar opnemen. Alvast bedankt.

Ik heb namelijk de afgelopen dagen enorm moeten lachen met mijn ouders via FaceTime om de huidige situatie. Om kort te gaan zit het zo: Ik zit momenteel alleen, op onbekend een Nederlands stel na, in een enorme villa, waar al dan niet corona heerst.

Let's unpack this.

Karine, Thaïs en Olivier zijn woensdagochtend vertrokken naar Ibiza. De enige die nog overbleven waren ik en twee Nederlandse vrienden van Brigitte, de beste vriendin van Karine (volg je 'm nog?). Ik ken deze mensen dus evenmin als Karine en Olivier zelf, maar desalniettemin hebben Karine en Olivier hun uitgenodigd op maandagavond om nog langer te blijven. Sandra en Baltazaar, zo heten ze, waren namelijk ook bij het feest, en zijn hier in die tijd blijven slapen.

De dag begon super, want ik kon eindelijk uitslapen en heb de hele dag aan het zwembad gelegen. Avondeten deed ik samen met Sandra en Baltazaar, want ja, je moet toch elkaar enigszins leren kennen als je samen in een huis zit, en Nederlanders op vakantie vinden het heeeerrlijk om met elkaar te klieken op vakantie, waar in me dus ook enigszins schuldig aan maak momenteel. Ik ben gelukkig dan nog niet begroet met 'Hé, buuf!', dus dat is in ieder geval wat. Tijdens het desbetreffende diner, werd mij echter verteld dat verschillende mensen die op het feest waren geweest coronaklachten hadden. Zo ook Sandra en Baltazaar. Haha, helemaal geen stress of zo, natuurlijk niet. Het is alleen een beetje jammer dat ik de dag daarvoor een vliegticket had geboekt zónder annuleringsverzekering, maar verder...

Gelukkig was daar onze reddende engel Olivier, die dus blijkbaar helemaal niet naar Ibiza was gegaan, - nou ja wel naar Ibiza, want daar had een patiënt van hem hem met zijn privéjet naartoe gestuurd om coronatesten af te nemen op zijn jacht (casual), maar vervolgens was hij ook weer teruggegaan - die Baltazaar kwam vertellen dat hij negatief was getest op corona, dus dat was positief (excuus voor de boomergrap), en heeft hij Sandra getest. Ik had nergens last van, dus ik ben nog niet getest. Daarbij was de incubatietijd nog te kort.

De volgende dag hebben we Perla, die ook eens een keer dacht weer naar huis te komen, verteld wat de situatie was. Dat er dus misschien een paar mensen op het feest corona hebben, waaronder Sandra en Baltazaar. Perla had hierop een hele begrijpelijke reactie: ze heeft haar spullen gepakt en is weggegaan. Ik heb haar sindsdien niet meer gezien. Jade idem dito, en waar Olivier de hele tijd uithangt is mij ook nog niet bekend. Hierdoor ben ik momenteel totaal overgeleverd aan het onbekende Nederlandse stel. Maar het is wel fijn dat ze er zijn, aangezien zij wel overeen auto beschikken om boodschappen te doen, waardoor ik deze week net wat meer kan eten dan alleen pasta met tomaten en basilicum.

Ondertussen is de huishoudster, Marie, onderhand ook weer opgedoken, nadat ze een paar dagen vrij had genomen om even bij te komen van het feest. Vandaag heb ik haar het grotendeels van de dag geholpen met het huishouden. Ik leer nu de was doen, koken, en morgen leert ze mij strijken, want ze vindt het niet kunnen dat ik niet weet hoe ik dat moet doen, want hoe ga ik later anders voor mij man zorgen? En ik krijg van haar de hele tijd op mijn donder dat ik op blote voeten loop.

Er wordt dus wel voor mij gezorgd, en ik ben niet helemaal alleen. Maar er is ook een hele hoop onduidelijk. Waar is iedereen? Waar zijn Perla en Jade? Wat doet Olivier de hele dag? En de allerbelangrijkste: Loop ik nu risico op besmetting of niet? Ofwel van Sandra of Baltazaar, ofwel van Karine en Thaïs als ze straks terugkomen uit Ibiza?

Kortom, mijn leven is momenteel een enorme rollercoaster. Maar dan gezongen door Monsif, en niet door Danny Vera. Net wanneer alles weer goed lijkt te gaan, gaat er weer iets mis. Maar goed, c'est la vie! En ik begrijp nu pas waarom de Fransen daar een speciaal spreekwoord voor hebben...


Attentie: nog meer turbulentie verwacht

Deze is voor Hanneke, Anouk en alle anderen die ma steeds vragen wanneer er een nieuw blog komt. Ik ben er simpelweg niet aan gewend dat mijn leven relevant genoeg is om over te lezen. (sorry mam dat ik mezelf zo naar beneden haal ik weet dat ik eigenlijk ook wel een leuke meid ben maar zelfspot is af en toe ook wel grappig en het is beter dan anderen afzeiken want daar kan je mensen pijn mee doen weet je en dat willen we ook weer niet en sorry dat ik geen leestekens gebruik hier heb je een komma,)

Ik ben helemaal kapot na een week van hot naar her te zijn gegaan. In het Frans ben je dan dood, maar zo ver ben ik dan ook weer niet. Isola 2000 was echt een puber weekend, zo eentje waar een in-mijn-tijd-zeggende boomer vrijwel zeker van walgt. Dagen bestonden uit langzaam wakker worden om 12.30, klaar maken voor de dag rond 14.00, stressen over een restaurant waar de keuken nog wel open is om te lunchen om 15.00, iets doen om 16.00, naar het appartement om 18.00 voor de apéro, eten om 21.00, slapen om 1.00 en repeat. Verder hebben we ook weinig uitgevoerd. De eerste dag zouden we acrobranch gaan doen (klimbos in het Nederlands, zo heb ik mij laten vertellen), maar dat was dicht. Toen gingen we de volgende dag paardrijden, maar dat was dicht vanwege COVID. De laatste dag gingen we nu wel echt acrobranche doen, maar op het laatste moment wilde Thaïs niet mee omdat ze moe was, dus ben ik met haar in het appartement gebleven. En toen was het op zondag al weer tijd om weer richting de zee te vertrekken. Wat jammer was, want ik, Perla en haar vrienden Hugo en Gauthier, leerden elkaar net een beetje kennen. De laatste avond was het eindelijk niet meer ongemakkelijk. Al kan het ook aan de alcohol liggen. Aangezien het de laatste avond was, en per ongeluk in een drankspel terecht kwam, was ik aan het eind van de avond, wat zeg ik, na een uurtje, niet meer zo nuchter als ik misschien verstandigerwijs had moeten zijn. Maar ik sprak wel ineens heel goed Frans! Vond ik zelf dan...

We werden om 20.00 afgezet voor het appartement van de vader van Perla en Jade, waar Jade afgelopen week was verbleven. Karine en Olivier hadden namelijk een feest georganiseerd van 5 dagen, dus iedereen moest het huis uit. Vandaar dat wij naar Isola 2000 gingen, en Jade naar haar vader. Daarna gingen ik en Thaïs naar Antibes met Jade, naar het appartement van haar tante. We mochten namelijk nog niet naar huis, want daar was het feest nog aan de gang. Maar daar zit je dan met een 5-jarig kindje dat haar ouders al een week heeft moeten missen, en dat hartstikke moe is. Conclusie: ze luisterde niet en vroeg de hele tijd om haar moeder. Maar om 16.00 was het eindelijk zo ver: er werd een taxi gebeld die mij en Thaïs naar huis brachten. Onderweg heeft Thaïs alleen maar gehuild, totdat ik eindelijk haar moeder te pakken kreeg, met wie ze toen even heeft gevideobeld, en daarna is ze op mijn schoot in slaap gevallen. Wat zijn kinderen toch leuk als ze slapen.

Eenmaal thuis, dacht ik eindelijk weer even wat stabiliteit te hebben. Ha! You thought wrong! Nee nee nee, want Olivier, Karine en Thaïs vertrekken morgen tot maandag naar Ibiza voor een bootfeest van vrienden van vrienden. Ik blijf dus thuis met Perla en Jade. Is het idee. Maar waar die momenteel uithangen is voor vrijwel iedereen onduidelijk. Maar raken we daar gestressed van? Nee! Want we laten het gewoon allemaal over ons afkomen. Heerlijk relaxed. Denk blauwe lotus bloem. Kindje krijgen doet meer pijn.

Verder heb ik vandaag mijn ticket geboekt voor 28 augustus. Dus jullie hoeven mijn leuke kop niet lang meer te missen!

Vandaag mocht ik uitslapen tot 12.00 van Karine, en daarna hebben we geschilderd en schooltje gespeeld. Daarna wilde ze zwemmen met haar moeder, dus heb ik Marie, de huishoudster geholpen met opruimen. Die was namelijk ook wel moe na 5 dagen achter een de zooi van dronken volwassenen opruimen.

Pfff en nu dus nog maar 10 dagen! Waarvan 3 dagen werken. Nu klinkt het weinig, en kunnen we net zo goed achterwegen laten dat ik gisteren zo moe was dat ik papa huilend opbelde met het nieuws dat hij zo snel mogelijk een ticket moest boeken, omdat ik meteen naar huis wilde... :)

Koffers zijn gepakt!

Ik ben net een paar dagen hier, en mijn koffer is alweer gepakt. Maar dit keer om naar Isola 2000 te gaan. Dat is een skidorpje waar ze een appartement hebben, en waar ik morgenmiddag heen ga met Perla, de middelste dochter van Karine, Thaïs en wat vrienden van Perla. En hoewel het een super leuke ervaring zal zijn met allemaal leeftijdsgenoten, ben ik toch een beetje nerveus. Ik ken namelijk helemaal niemand, en de laatste keer dat ik in de bergen was... tja, dat ging niet zo lekker om het maar zo te zeggen. Maar een uitdaging op zijn tijd is ook wel leuk, want helemaal alleen naar een vreemd land in een vreemd gezin met heel veel verantwoordelijkheid, dat is natuurlijk geen uitdaging genoeg.

Maar ik merk wel dat ik dat beter aan kan dan ik had verwacht. Ik krijg veel meer verantwoordelijkheid dan bij het vorige gezin, en moet veel meer doen. Veel van die dingen vallen volgens mij ook echt niet onder de beschrijving van de werkzaamheden die een au pair moet verrichten, maar ik houd wel van hard werken, en zodra mij duidelijk is wat er van mij wordt verwacht, vind ik het allemaal prima. En er wordt van mij verwacht dat ik kan koken en bakken. Ik hoor mama en Juul al lachen, want letterlijk alles waar ik mijn handen aan leg fikt aan. Zo ook de koekjes. Maar ik kreeg te horen van Karine dat iedereen mijn koekjes lekker vond. Ze is dus nog gekker dan verwacht als ze mijn koekjes aan haar gasten heeft geserveerd. We hadden namelijk basterdsuiker nodig, maar dat was er niet. Bakpapier, maar dat was er niet. Honing, maar dat was er niet. Zelfrijzend bakmeel, maar dat was er niet. En daarbij was ik eigenlijk na 5 minuten al vergeten dat ik bezig was met koekjes maken, dus ik kan niet met zekerheid zeggen dat de koekjes precies 20 minuten in de oven zaten, want waarschijnlijk is het een stuk langer. Maar toen ik terugkwam had iemand de oven uitgezet.

Ik merk ook dat ik flink wat trauma's te verwerken heb, en dat het eigenlijk wel goed is dat ik voor een tweede keer ben gegaan. Ik merk namelijk dat ik de hele tijd bang ben om iets verkeerd te doen, en dat ze me daarom gaan ontslaan. Maar Karine is een schat, en vraagt vaak of ik het naar mijn zin heb en dat ze me waardeert. Ik op mijn beurt, heb geleerd dat communiceren dus nog belangrijker is dan ik al dacht dat het was. Ik dacht namelijk dat bij het vorige gezin de communicatie goed was, omdat we elke week reflecteerden. Maar nu weet ik dus dat dat een grote leugen was. Dus als er iets is, dan vertel ik dat meteen aan Karine.

Zo wilde Thaïs vanochtend alleen maar bij haar moeder zijn. En niets wat ik voorstelde om te doen, vond ze leuk. Dus uiteindelijk zei Karine dat het wel goed was. Dus ben ik naar mijn kamer gegaan om een serie te kijken, en een uurtje later klopte ze vrolijk aan. Daarna zijn we samen boodschappen gaan doen, en heb ik lunch gemaakt voor Thaïs, zijn we gaan zwemmen, en hebben we liedjes gezongen. En zo is de dag weer goed gekomen.

Hetzelfde was gisteren aan de hand. Na het koekjes bakken, wilde Thaïs bij haar moeder blijven, dus ben ik (met hartkloppingen) naar het zwembad gegaan om daar in mijn eentje te zwemmen en te zonnen. Maar toen ik Karine vervolgens in de keuken tegenkwam, wreef ze me liefkozend over mijn rug, om te laten weten dat het goed was.

Ik heb de hele tijd het gevoel alsof ik heel hard moet werken, en dat ik niet stil kan zitten, omdat ik ander lui ben. Maar de opdracht die ik heb gekregen, was om per dag een paar uurtjes met Thaïs te spelen, en natuurlijk om een beetje mee te helpen in het huishouden. En dat vergeet ik af en toe.

Verder leer ik nu hoe het echt is om au pair te zijn. Met een meisje dat wel luistert, wel opgevoed is, met ouders die wel kunnen communiceren. (Maar toch ben ik nog steeds een beetje bang dat ik ineens ontslagen word! Ssssst..)

Rrrrrround twooo *ding ding*

Nou, daar zitten we dan. Alweer. Dit keer zijn de krekels ook weer van de partij. Hoe kan het ook anders. Moeders geeft ze dus blijkbaar nog steeds geen aandacht.

Na een week heerlijk op vakantie te zijn geweest met mijn familie, wat trauma’s te hebben verwerkt, en wat kilo’s aan Nutella-ijs weer aan te zijn gekomen, was het tijd voor ronde twee.

Dit keer werd ik ook weer rond 6 uur wakker gemaakt, na ook weer weinig te hebben geslapen, maar dit keer door de zenuwen. De reis duurde nu wat minder, maar 3 uur, maar met zwarte zaterdag wilden we vroeg vertrekken om de files voor te zijn. Dat is gelukt, want het was lekker rustig op de weg. Ook nu weer, dit keer onder verkeerd te rijden, opende zich de poort, maar nu voor maar drie weken. Na een housetour en een inspectiebeurt van pa, die wat langer duurde dan de vorige keer (dit huis is namelijk íétsje groter) was er geen hotel om naartoe te gaan. Pa moest weer huiswaarts, en snel ook, want de files stapelde zich alweer op. Het afscheid viel minder zwaar dan verwacht, sorry pa, ik houd nog steeds van je.

Maar ik weet dat ik het kan, en ik weet dat het goed komt. Dat betekent trouwens niet dat ik nu niet vooralsnog aan het huilen ben, want ik vind het nog steeds RETE spannend.

Dit gezin heeft wat meer ervaring met au pairs, dus hopelijk word ik er dit keer niet meteen uitgeschopt. Er word hier meer van mij verwacht, maar het is wel duidelijker wát er wordt verwacht. Het meisje is liever, en ze spreken hier beter Engels. Voor zover mijn eerste indruk. (‘Nu weer terug naar jou in de studio, Annegien’)

Ik was wel vergeten hoe moeilijk het ook alweer was, om te wennen aan weer een hele nieuwe situatie. Ik was net in Avignon gewend, en nu moeten we weer helemaal opnieuw wennen. Je krijgt de hele tijd alleen maar informatie naar je toegegooid. Het is alsof je in het diepe wordt gegooid, het net lukt om je hoofd boven water te houden, terwijl iemand de hele tijd nog meer emmers water over je hoofd gooit. En net toen ik mezelf weer had leren zwemmen, en bezig was naar de overkant te zwemmen, werd ik uit het water getrokken. En nu kunnen we weer helemaal opnieuw beginnen, want no way dat je nog onthouden hebt hoe je moet zwemmen. Al is het nu ik het zo teruglees wel een hele diepe metafoor. Excuses.

Het enige nadeel, waar Avignon beter was, is het feit dat ik daar mijn eigen kamer had met een kast en privacy. Hier zit ik in een kamer die Thaïs de afgelopen tijd als speelkamer heeft gebruikt. Dus overal ligt speelgoed, en ze komt af en toe ineens binnenlopen om wat te pakken. En een eigen kast is toch wel een voordeel, want nu moet ik de komende weken uit koffers leven. Maar we passen ons aan. Het is toch maar voor even. (Al wil ma dat ik een open mind houd, aangezien mij is aangeboden om nog een maand langer te blijven, en zij vindt dat ik dat in ieder geval moet overwegen. Tegen haar wil ik zeggen: ik zal het overwegen. Graag gedaan)

Als afsluitertje heb ik weer een telopdracht. Dit keer kunnen jullie niet de huilbuien tellen, maar de parallellen met het aankomst bij het vorige gezin. Succes!


Ik weet het ook allemaal niet meer oké?

We zijn nu ongeveer een week verder, en in alle eerlijkheid weet ik nog steeds niet wat de fuck er is gebeurd. Ik heb trouwens ook geen idee wat de fuck ik allemaal heb verteld op dit blog, dus als er dingen dubbel worden verteld, dan spijt mij dat, een heel klein beetje, je doet het er maar mee.

We zouden elke vrijdag een gesprek hebben waarin we evalueerden hoe het ging en wat er beter kon. In de week van 13 juli hadden we dit gesprek op een donderdag, omdat we die vrijdag in Lozère zouden zitten met familie. Die donderdag was er niets aan de hand. Zij zeiden dat alles goed ging, en dat ze het fijner vonden dat ik 3 volle dagen werkte. Ik zei dat ik dit ook fijner vond, en dat ik er nu klaar voor was om 3 volle dagen te werken.

Eerder hadden we ervoor gekozen dat ik 2 halve dagen en twee hele werkte, omdat ik anders 4 dagen niets te doen had, en het nog spannend vond om alleen naar Avignon te gaan. Zij begrepen dat, en Chris vertelde me toen dat dat helemaal niet erg was, omdat we nu pas in de tweede week zaten, en ik natuurlijk nog een beetje moest wennen en zelfvertrouwen moest krijgen. Chris heeft zelf toen ze 17 was twee maanden in New York gewoond, dus zij vertelde mij ook de hele tijd dat ze wist wat ik doormaakte, en dat zij zelf de eerste weken ook heimwee had gehad. Dit gesprek vond dus plaats op 10 juli, na aanleiding van mijn eerste week.

Een week later, op 16 juli, hadden we dus het gesprek over de tweede week. Ik vertelde dat ik helemaal gewend was voor mijn gevoel. Geen last meer had van heimwee, maar dat ik alleen een beetje moeite had met Lou-Ann, omdat ze absoluut niet luisterde. Dat snapte zij ook wel, want daar hadden ze zelf ook moeite mee. Ze vroegen me alleen om de badkamer schoon te maken. Voorheen hadden ze gezegd dat dat niet nodig was geweest, maar als ze wilden dat ik de badkamer schoonmaakte waar alleen ik gebruik van maakte, dan doe ik dat met liefde. En als dat het enige puntje van kritiek was, dan was alles goed toch?

Zoals ik al heb verteld, dus dat zal ik niet herhalen, werd ik vrijdag ziek, en werd ik steeds zieker. Dit kwam tot het punt dat ik alles wat ik at, er ook meteen weer uitkwam, waardoor ik woensdag naar de dokter ben gegaan. Uit die tests kwamen een stelletje infectiewaarden, waar ik niets van begreep. En toen kreeg ik dus een berichtje van de dokter uit Lozère dat ik zo snel mogelijk naar de spoedeisende hulp moest gaan. Maar verder was ik helemaal niet gestresst en ongerust of zoiets dergelijks. Ik had alleen al 3 dagen niets gegeten, en voelde me steeds zwakker worden. Maar verder ging alles top. Behalve dan het feit dat ik ontslagen was, en dan hebben we het nog niet over de sfeer in huis gehad.

Nadat ik namelijk mijn laatste blog had gepost, werd ik gevraagd naar beneden te komen. Ik had namelijk mijn Nederlandse organisatie gevraagd of ik door betaald zou worden als ik ziek was, en het antwoord dat ik kreeg was ja. Ik dacht dat Chris en Seb hier ook van op de hoogte waren. Vandaar dat ik Chris vroeg of ze mij deze week in cash zouden betalen, of het geld op mijn rekening zouden zetten. Ik had namelijk aangegeven dat ik het fijner vond als ze mij via mijn bankrekening zouden betalen, maar zij vonden het fijner om cash te betalen. En aangezien ik toch bijna wegging, vond ik het prima als ze mij in cash betaalden, omdat ik dat thuis toch makkelijk op mijn rekening kon storten. Maar Seb was het er niet echt mee eens. Hij vond het belachelijk dat ik hun nog meer geld aftroggelde, voor een week waar ik toch niet in had gewerkt. Toen ik vroeg wat hij bedoelde met geld aftroggelen, zei hij dat hij ook mijn medische kosten zou terugbetalen, en dat zij het voor mij zouden declareren. Ik bedankte hun hiervoor, en zij vertelden mij dat ik hun al mijn 'formulaires de remboursement' moest geven, en al mijn bonnetjes voor medische kosten. Dus die gaf ik hun lief, en op dat moment ook een beetje naïef. Toen zeiden ze mij ook dat ze vonden dat het echt niet kon dat ik geld wilde, terwijl ik hartstikke lui was, en deze week helemaal niets had gedaan, en dat ik nooit dankjewel zei, en dat ze al een hele tijd wisten dat ik geen goede match was, maar dat ik het elke dag weer bevestigde.

En toen. Toen deed ik iets, waarvan ik zelf ook niet weet waar ik ook al weer het gore lef vandaan haalde. Ik vertelde hun dat ik ook een beetje boos was. En toen ze mij vervolgens enorm verbaasd aankeken, vertelde ik hun dat ik vond dat ze misschien niet zo goed voor mij hadden gezorgd toen ik ziek was. En toen veranderde ik voor hun van een luie, verkeerde match, naar een vies wicht, die ze nooit meer wilde spreken. En hoewel dat best lastig is, om samen in een huis te wonen, maar elkaar nooit meer te spreken, heb ik me daar toch aan proberen te houden. Ik heb zoveel mogelijk op mijn kamer gezeten, totdat papa mij kwam halen vorige week vrijdag om half 3.

Zij hebben er aan hun kant ook goed aangehouden, dat moet ik ze meegeven. Zo hebben ze mij steeds genegeerd, mij alleen naar de dokter laten lopen terwijl ik ziek was, in de bloedhitte, en als kers op de taart, waren ze er niet toen ik wegging, en kreeg ik alleen een appje met de vraag of ik de sleutel in de brievenbus kon doen als ik de poort op slot had gedaan.

Maar nu laat ik mij meeslepen in mijn frustratie. En dat is niet eerlijk. Er zijn vast wel dingen die ik inderdaad verkeerd heb gedaan. Ik zal alleen nooit weten wat die dingen zijn, omdat er veel accusaties rondvlogen, maar nooit concrete voorbeelden. En vooral dat vind ik een beetje naar. Anders had ik mijzelf kunnen aanpassen, dingen anders kunnen doen en dingen kunnen leren. Nu is het gewoon onnodig op een soort oorlog uitgekomen. Een oorlog die ik helemaal niet wilde. En ik heb nog steeds mijn geld niet terug.

Dit is dus een tijdlijn van wat er de afgelopen week is gebeurd. Waarom ik ben ontslagen weet ik nog steeds niet. Ik denk dat het een mix is van factoren. Dat ze eigenlijk een beetje geldproblemen hadden doordat ze maanden inkomsten hebben verloren. Dat Lou-Ann eigenlijk geen au pair wilde, en dacht dat als ze de au pair wegpestte, ze weer de onverdeelde aandacht van haar moeder zou krijgen. En dat het meer werk bleek te zijn dan verwacht, omdat een au pair wat anders is dan een nanny. Een nanny is ouder, heeft meer ervaring en gaat aan het einde van de dag weer naar huis. Een au pair is jonger, weet het ook allemaal niet precies, en moet ook voor worden gezorgd. Maar zeker weten, zullen we natuurlijk nooit doen.

Nu sta ik dus voor de keuze of ik voor een rematch ga. Ik heb al een gezin gevonden in Saint-Paul-de-Vence. De vraag is nu of ik daar heen wil. Het is een vraag die ik niet wil beantwoorden, kan beantwoorden, maar wel snel moet beantwoorden. Én het is een vraag die alleen ik kan beantwoorden. Pffff.

Het goede nieuws is dat ik nu weer lekker thuis ben, heerlijk gesmothered wordt (dit moest ik al dan niet van ama zelf toevoegen) en straks op vakantie ga naar Goudargues! (En een dagje naar Avignon, want pa en ik wilden eigenlijk gewoon zo snel mogelijk naar huis zaterdag :D)

À bientôt!

Oke, het feit is, dat ik al de hele dag bezig ben met bedenken hoe ik dit het beste kan opschrijven en uitleggen, maar dat ik nog steeds niet is gelukt. Dus ik zeg het maar zoals het is.

Ik ben gisteravond ontslagen, en morgenavond haalt pa mij op om mij naar huis te brengen.

Wanneer ik naar huis ga is ook nog niet helemaal bekend, omdat origineel het plan was om zaterdag in Avignon te blijven om de stad te zien (want die heb ik nog helemaal niet gezien, want ik dacht dat ik de tijd had). Maar ik nog steeds ziek ben, en heb vandaag weer allemaal testjes heb gedaan om te kijken wat er mis is in mijn buik. Die resultaten krijg ik morgen, en aan de hand daarvan weten we of we het hier meteen moeten behandelen, of dat het ook kan wachten totdat ik thuis ben.

Ondertussen is de sfeer hier kut met peren, en wordt die met het uur erger. Ik had gehoopt dat we amicaal uit elkaar konden gaan, maar ik krijg steeds weer te horen wat ik allemaal verkeerd doe.

Dat is de situatie momenteel. Op de vraag: Wat is er allemaal gebeurd dat het ineens zo fout kan aflopen? heb ik geen antwoord. Ik heb werkelijk geen idee. Ik zou je niet eens een tijdlijn kunnen geven, want er is in zo’n korte tijd, zoveel gebeurd. Ik zou je al helemaal niet kunnen vertellen waarom ik ineens ben ontslagen. Hoe meer ik het probeer te begrijpen, hoe minder ik ervan begrijp. Ik denk ook niet dat ik het ooit zal begrijpen.

Hoe dan ook. Het is zoals het is. C’est la vie.

À (waarschijnlijk heel erg) bientôt!

Caution: content is hot!

Boy oh boy oh boy.


Als er iets is wat je leert van het leven. Is dat je nooit te vroeg moet juichen.


Momenteel zit ik op een stoffige kamertje van 2 bij 3, waar ik de afgelopen twee dagen vrijwel niet uit ben geweest. Hoe het zo ver is gekomen? Dat zal ik je vertellen.


De paar dagen nadat ik de laatste keer heb geschreven, voelde ik me steeds beter met als hoogtepunt quatorze juillet. Terwijl ik aan het zwembad lag van de 953e tonton die ik al heb ontmoet, deze genaamd Eric, mijn buikje rond van een lekkere en gezellige lunch met allemaal mensen die ik niet ken, was ik intens gelukkig. Ik keek uit naar de komende twee maanden.

De dag daarna moest ik werken. And that’s when shit hit the fan. Woensdag tot vrijdag was Lou-Ann een werkelijke duivel. Ze luisterde niet alleen totaal niet, ze was ook gewoon ronduit gemeen, waarbij ze me uitlachte als ik een woord verkeerd zij in het Frans.


Vandaar dat ik, toen we vrijdag in de auto zaten op weg naar Lozère, helemaal kapot was. In de auto voelde ik me niet helemaal lekker, maar ik dacht dat dat gewoon een combinatie was van vermoeidheid en heel veel bochten, maar dan ook echt heel veel. Die nacht was ik doodmoe, maar ik sliep heel slecht en met hazenslaapjes. Toen dacht ik dat dat was omdat ik aan het bed moest wennen.

De volgende dag, zaterdag, gingen we naar de markt. Ik voelde me nog steeds niet lekker, maar dacht dat dat was omdat ik nog steeds moe was. Op de markt was het niet verplicht om een masker te dragen. Sommigen deden het wel, maar het was in de open lucht en van de Nederlandse regering heb ik meegekregen dat een mondkapje vrij weinig doet, en alleen enigszins zoden aan de dijk zet als iedereen een mondkapje draagt. Ik droeg dus geen mondkapje, vanwege het Nederlandse mondkapjessceptiscisme (mooi galgjewoord, het nieuwe woord van het jaar, als je het mij vraagt).


Zaterdagmiddag lag ik in de schaduw een boek te lezen, toen ik langzamerhand hoofdpijn kreeg en rillingen. Ik ben toen in de zon gaan liggen om wat op te warmen. Toen ik vervolgens een half uurtje later opstond voelde ik me verschrikkelijk, en heb ik een paracetamol genomen. Maar de situatie werd er niet beter op, dus om half 8 (en dat is echt heel vroeg voor Franse begrippen) heb ik wat gegeten om vervolgens vroeg naar bed te gaan. Die nacht heb ik enorme koorts gehad, en de volgende dag voelde ik me nog slechter.


Die zondag had ik zoveel hoofdpijn dat ik eigenlijk alleen maar in bed lag, om zo snel mogelijk beter te worden. Rond 12.00 vroeg Seb hoe het met me ging, en of we naar het ziekenhuis moesten. Maar omdat we in de eerste instantie dachten dat het gewoon een zonnesteek was, zei ik dat dat niet hoefde. Maar naarmate de middag verstreek zat ik toch een beetje met COVID in mijn maag. Met mijn symptomen zou ik mij in Nederland moeten testen, maar ik wist niet hoe dat zat in Frankrijk. Dus ik probeerde mijn temperatuur te meten, maar die kwam de hele tijd uit op 36 graden, terwijl ik zeker wist dat ik koorts had. Uiteindelijk zijn we om 15.00 toch naar het ziekenhuis gereden om een test te doen, om het zekere voor het onzekere te nemen. En jawel: bij aankomst werd mijn temperatuur gemeten: 38,3. Er kwam een doktersassistent, omdat de normale dokter op vakantie was, die een beetje nerveus was. Maar ik met mijn ellenlange lijst van longproblemen, wist precies wat ik moest doen zodat hij naar mijn longen kon luisteren. Uiteindelijk kwam hij tot de conclusie dat een test misschien wel handig was. Dus een half uurtje later kwamen twee verplegers helemaal verpakt in plastic een stokje in mijn keel douwen, en vervolgens een anders stokje richting mijn brein. Aangenaam was het niet, maar we leven nog.

Na de test moest ik in zelfisolatie, wat dus betekent dat ik nu op mijn kamertje zit. Soms ga ik naar beneden met een mondkapje op om naar de badkamer te gaan, of om wat te eten, maar ik heb zo’n buikpijn, dat eten er niet echt in zit. De uitslag van de test krijgen we vanmiddag. Maar een ieder die ooit in zijn leven Ik Vertrek heeft gezien weet dat dat in Frankrijk een vrij ruim begrip is.


Mocht je denken dat deze thee al te heet was om te drinken, lees dan maar verder voor de meest recente ontwikkelingen!


Ik merkte namelijk dat dit gezin niet was zoals ik me had voorgesteld. Ik dacht dat de meeste Fransen hun kinderen wel streng opvoedden, maar we hebben hier dus blijkbaar te maken met een uitzondering. Zoals ik al zei luistert Lou-Ann voor geen meter. En niet alleen niet naar mij, maar naar niemand. Maar ik dacht dat ik mij gewoon moest aanpassen, en mij er niet zoveel van moest aantrekken. Ik wist sowieso dat de eerste paar weken zwaar waren, en was bereid om het in ieder geval nog twee weken vol te houden, en om dan pas een oordeel te vellen.


Maar vandaag vroegen Seb en Chris of ze mij even mochten spreken, en brachten ze mij het nieuws dat ze gisteren met de Franse partnerorganisatie hadden gesproken, dat die mij morgen zou bellen, en dat ze daarna een beslissing zouden maken of ze mijn programma stop wilden zetten of niet.


Uhm wat? We zijn net twee weken bezig? Maar volgens hen passen onze karakters gewoon niet bij elkaar. En daar hebben ze enigszins gelijk in. Zij zijn een heel actief gezin, en ik ben juist heel kalm. Maar ik was me er niet van bewust dat dit een probleem was. Maar voor hun was het dat dus blijkbaar wel. Dit betekent niet dat het al zeker is dat ik bij dit gezin wegga. Maar ik denk van wel. Ze hebben voor mijn gevoel namelijk best wel mijn vertrouwen geschaad door meteen naar de partnerorganisatie te gaan, en niet eerst met mij in gesprek te gaan. Daarbij had ik onbewust ook wel door dat het gewoon niet werkte, maar ik wilde het nog even aankijken. Ik ben namelijk niet zo’n persoon die meteen stopt als het moeilijk is.

Dus. Dit is de situatie momenteel. Die zich binnen 24 heel snel heeft ontvouwen, en waarbij problemen zich lekker snel opstapelden. Maar zoals Nietsche, of Kelly Clarkson voor de wat minder geletterden onder ons, zei: What doesn’t kill you makes you stronger.

And I ain’t dead yet! (Of ik blijk toch COVID te hebben, ik dat geval is er toch een grote kans dat ik dood ga, aangezien mijn longen gedurende mijn 18 levensjaren nog nooit echt de neiging hebben gehad om normaal te werken. Maar dat zien we dan wel weer :D)

Deze reis is mede mogelijk gemaakt door:

Travel Active